Σε έναν κόσμο που εξελίσσεται ραγδαία

«Ο κόσμος εξελίσσεται ραγδαία», μια φράση η οποία με στοίχειωνε από τα παιδικά μου χρόνια. Να προλάβω να διαβάσω όλα τα μαθήματα μου, να μην αργήσω να πάω σχολείο, να μην ξεχάσω τα μαθήματα του φροντιστηρίου και άλλες παρόμοιες καταστάσεις, ένιωθα πως με επισκιάζουν και με μετατρέπουν σιγά σιγά σε ένα εκτελεστικό όργανο. Μέχρι που μια μέρα η δασκάλα μου με ρώτησε τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Αστροναύτης, απάντησα.

Ποιος μπαμπάς δεν θα ήταν περήφανος αν ο γιός του γινόταν αστροναύτης;

Για του λόγου το αληθές, αστροναύτης δεν έγινα ακόμα. Ένιωσα , όμως για πρώτη φορά πως είναι να θέλεις κάτι πολύ, ακόμα και αν αυτό το κάτι είναι λίγο δύσκολο. Μετά από καιρό, κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να βρίσκεις τον λόγο για το οποίο κάνεις οτιδήποτε κάνεις. Και ναι, με σιγουριά πλέον, μπορώ να πω πως αν έχεις έναν ξεκάθαρο σκοπό μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Πολλές φορές στην προσπάθεια να κατανοήσεις τον στόχο σου, χάνεσαι και πιστεύεις πως πρέπει να κάνεις κάτι εξωπραγματικό. Όπως και εγώ, πότε δεν ήθελα να γίνω αστροναύτης. Στην πραγματικότητα αυτό που ήθελα ως παιδί ήταν να εντυπωσιάσω την οικογένεια μου και τους κάνω να χαμογελάσουν. Πράγμα το οποίο θα μπορούσα να πετύχω και εντός της στρατόσφαιρας. Αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να είναι ο σκοπός της ζωής μου.

Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να καταλάβω ότι αυτό που με οδηγεί να κάνω πράγματα καθημερινά είναι να κάνω τον κόσμο λίγο καλύτερο. Όχι δεν χρειάζεται να είσαι πάμπλουτος ούτε να διοικείς κάποια τεράστια εταιρεία ούτε να αποτελείς μέλος κάποιας κυβερνητικής ομάδας. Απλά να αποδέχεσαι όποια πρόκληση σου εμφανίζεται και να μην σταματάς μέχρις ότου πετύχεις στον στόχο σου.

Ως μια πρόκληση εμφανίστηκε μπροστά μου και η πρωτοβουλία που πριν λίγες μέρες ξεκίνησε. Σκέφτηκα: Just f*cking do it! Δεν γινόταν να μην συνεισφέρω σε μια ομάδα που προσπαθεί να κάνει τους νέους να πάψουν να φοβούνται και τους ωθεί να πάρουν την ζωή στα χέρια τους. Ιδέες έχουμε όλοι, αλλά πολλοί λίγοι τις υλοποιούν και αυτό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, κατά την γνώμη μου, της σύγχρονης κοινωνίας. Καταφέραμε να φράξουμε την δημιουργικότητά και να περιορίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο την φαντασία μας ώστε να είμαι προσηλωμένοι σε αυτά που είναι κοινωνικά αποδεκτά.

Όχι δεν είναι πιο σημαντικό να είσαι άριστος στα μαθηματικά αν αισθάνεσαι ολοκληρωμένος ζωγραφίζοντας και δεν χρειάζεται να παλεύεις να γίνεις καλός στην σχόλη σου γιατί δεν κατάφερες να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Ακούω συνέχεια, «αν μπορούσα να αλλάξω αυτό», «αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά», «αν είχα την δύναμη να το κάνω» και βέβαια υπάρχει πάντα η χειρότερη έκδοση του «δεν». Συμβιβασμός και γκρίνια, ένας συνδυασμός που εγγυάται στασιμότητα εφόρους ζωής. Ό φόβος της έκθεσης μας κρατάει πίσω, αλλά οι αδυναμίες μας μπορούν να γίνουν εύκολα δυνατότητες.

Είμαι πλέον πεπεισμένος πως ο κόσμος δεν εξελίσσεται ραγδαία. Εμείς τον εξελίσσουμε!

Leave a Reply